W roku 1635 pokój został zawarty. Realizując swój ślub bp Szyszkowski wybudował w latach 1639 - 1641 kościół w kształcie rotundy i osadził przy nim Bernardynów. Kościół otrzymał wezwanie Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. Zabudowania klasztorne wystawił bp Jan Wydżga w latach 1659 - 1677. Spory ruch pielgrzymów do "Matki Pokoju" powodował dalszą rozbudowę zespołu. W latach 1708 - 1717 dobudowano wieżę, nawę i krużganki wzorowane na kościele w Świętej Lipce. Z czasów licznych pielgrzymek w XVII i XVIII w. pozostały w Stoczku liczne zabytki. Kiedy w 1810 r. rozwiązano klasztory w Prusach, zespół pobernardyński przyjęli w opiekę proboszczowie z Kiwit. Krótko (1870 - 1873) rezydowali tu Ks. Misjonarze, następnie zorganizowano tu dom rekolekcyjny i dom księży emerytów. Po 1926 roku wrócili Bernardyni. Od 1957 roku rezydują w Stoczku Ks. Marianie.
Najciekawszym epizodem w dziejach powojennych był pobyt w Stoczku internowanego prymasa kard. Stefana Wyszyńskiego (X 1953 - X 1954).
Turysta znajdzie w Stoczku piękny kościół barokowy, ciekawe krużganki, liczne zabytkowe przedmioty i niewielką księgarnię.
Drugą ciekawą miejscowością jest położony kilka km na zachód od miasta Ignalin. Dotrzeć tam można jadąc szosą ornecką. Obecna nazwa jest przeniesieniem z Wileńszczyzny (tam Ignalino) po 1945 r.
Ignalin założył między r. 1333 - 1342 wójt warmiński Henryk Luter. Miejsce lokalizacji przypadło na okolice wielkiego wówczas, tajemniczego lasu Sparwirde. W języku Prusów oznaczało to Las Kruków (stąd też pierwotna nazwa pobliskich Workiejm - Rabenswalde).
Już w drugiej połowie XIV w. powstał w Ignalinie kościół gotycki. Wzloty i upadki Ignalina i sąsiedniego Runowa widoczne są w tym, że to jeden, to drugi kościół był filią sąsiada. Obecny kościół powstał w 1783 r. Konsekrował go 16 maja 1786 r. biskup Ignacy Krasicki. Wieża otrzymała baniasty hełm. Sam kościół jest późnobarokową budowlą salową, lecz wnętrze wyposażone zostało w XIX W. (neobarok). Mimo to pewne elementy pochodzą z XVIII w.
Właściwie w każdej wsi możemy odnaleźć ciekawy kościół lub kaplicę pełną zabytkowych przedmiotów z różnych czasów. Do Ignalina wiedzie ciekawa trasa. Wyjeżdżając z miasta szosą ornecką po prawej mijamy teren pobojowiska napoleońskiego z 10 - 11 czerwca z 1807 roku. Właściwe miejsce walki rozciąga się za Kaplicą Jerozolimską i widoczną z szosy strzelnicą (w jej miejscu stał wówczas szaniec nr 1). Bitwa lidzbarska, uwieńczona na wielu rycinach oraz obrazach Wojciecha Kossaka, Maksa Hoffmana i Macieja Leclerca rozegrała się na dużym obszarze między miastem, Jeziorem Wielochowskim, Laudą  i Łaniewem. Wiosną 1807 roku rosyjski głównodowodzący Bennigsen zorganizował wokół miasta obóz warowny z polowymi umocnieniami, z których większość powstała między Łyną i Symsarną. Z tej bazy rozpoczął 4 czerwca 1807 ofensywę przeciw Neyowi stacjonującemu pod Dobrym Miastem. Źle przeprowadzona ofensywa załamała się nad Pasłęką i Rosjanie z pruską jazdą cofnęli się obu brzegami Łyny pod Lidzbark. Napoleon nie planował tam bitwy, pragnął raczej zmusić sprzymierzonych do odwrotu i porzucenia dobrej pozycji z magazynami. W tym celu rzucił przodem jazdę Murata i korpus Soulta, za nimi fizykierów gwardii Savary'ego i korpus Lannesa. Murat i Soult pobili Rosjan pod Długołęką i Bobrownikiem i , wbrew intencjom cesarza, ruszyli na silne szańce sprzymierzonych między Łyną i Jeziorem Wielochowskim (zamiast szeroko je obejść). Sam Napoleon wziął ruch Rosjan na zapleczu za manewr odwrotowy, dlatego pochopnie zaakceptował kolejne krwawe szturmy, zakończone niepowodzeniem. Rosjanie tymczasem przerzucali siły zza Łyny na pole bitwy. Ostrzeżeni przez zdrajcę francuskiego zdołali też odeprzeć nocny atak Lannesa i dywizji Verdiera. Obie strony silnie się wykrwawiły: Francuzi stracili około 12 tysięcy ludzi, sprzymierzeni około 9 tysięcy (mieli jednak więcej zabitych: 3 tysiące wobec 1394 Francuzów). W bitwie poległo kilku generałów: jeden francuski (Roussel) i dwóch lub trzech rosyjskich. 11 czerwca, kiedy trwały już tylko drobne potyczki, na pole walki dotarła Dywizja Poznańska Jana Henryka Dąbrowskiego i stanęła nad Łyną naprzeciw lasu Psie Staje. Znaczący udział w bitwie wzięły rekrutowane z Polaków jednostki jazdy pruskiej (tzw. Towarzysze) i rosyjskiej (trzy pułki ułańskie - jedyne w carskiej armii w 1807 r. ). Chory na podagrę i przerażony rozwojem sytuacji Bennigsen opuścił miasto 12 czerwca uchodząc na Bartoszyce. Napoleon, wbrew wcześniejszym planom, porzucił myśl nocowania w lidzbarskim zamku, choć spędził w mieście około czterech godzin. Zdążył m. in. napisać bilecik do Marii Walewskiej.
Bitwę upamiętniono na wiele sposobów. Francuzi umieścili nazwę Lidzbarka (Heilsberg) na Łuku Triumfalnym w Paryżu, sprzymierzeni postawili kilka pomników: drewniany krzyż w miejscu śmierci generała Warnecką, głaz z tablicą w miejscu szańca nr 1, pomnik "czarnego huzara" na rynku (powstał po 1865 dla upamiętnienia sławetnej szarży tej jednostki). Na temat bitwy pisano w rozmaitych opracowaniach historiograficznych, zachowały się pamiętniki uczestników starcia. Pobojowisko napoleońskie nie jest dotąd, niestety, zagospodarowane turystycznie.